Bazen gittikce insanlardan koptugumu, yalniz kaldigimi düsünüyorum.

Ne onlarla ne de onlarsiz yapamiyorum.

Cok cabuk aliniyorum, cabuk kiriliyorum, inciniyorum

Ama kendi icimde, kimse isitmiyor gönlümün cigliklarini.

Sabrediyorum ,idare ediyorum.

Patlayinca da yikiyorum.

Ben insanlarla olmayi beceremiyorum galiba.

Sevdigim arkadasimi paylasmayi sevmiyorum.

Baskalariyla samimi olunca kiskaniyorum.

Biraz izliyorum, kendi haline birakiyorum ..

Ben normal miyimß degil miyim?

Size de olurmu bazen?

Okuyan olursa yazsin bir zahmet.